วันอาทิตย์ที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2552

ต้นกำเหนิดของบ้าน

มีเพลงหนึ่งที่พ่อเคยร้องให้คุณย่าฟังว่า ซึ่งเวลานั้นเรามีฐานะที่ลำบากมาก บ้านก็พังต้องซ่อม ตอนนั้นพ่ออายุ 16-17 ปีได้กระมั่ง "บ้านพี่เป็นเรือนแพ สาวน้อยเขาไม่แล สาวแก่เขาก็ไม่มอง บ้านพี่เป็นเรือนพัง สาวเอย เขาก็ชัง สาวฝรั่งเขาก็ไม่มอง" คุณย่าลูกหัวเราะใหญ่เพราะบ้านเราเป็นอย่างนั้นจริงๆ แต่ที่ว่าสาวฝรั่งเขาก็ไม่มองนั้น ปรากฏว่าไม่เป็นความจริง

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น